Mijn zendamateur-assistent heeft haar naam gekregen: Iris. Het was één van de voorgestelde namen welke er eigenlijk gelijk tussenuit sprong. Het is ook voor iedereen uitspreekbaar, komt niet zo vaak voor in normale spreektaal en bestaat uit twee lettergrepen. Ideaal dus.
In het vorige onderwerp werd al duidelijk dat we de assistent tot leven hebben weten te wekken en hebben het al flink op de proef gesteld. De afgelopen week hebben we voor de zekerheid maar een dummyload bij een mede zendamateur opgehaald omdat je niet wil dat iedere test ver de ether in geslingerd wordt.
Wat doet het tot nu toe?
Het systeem luistert in blokken van 7 seconden en analyseert dan of er een vraag aan Iris is. Is dat zo dan wordt het antwoord uitgezonden Het is een eerste opzet, versie 1.0 en verre van perfect of fool-proof als je er niet goed of bewust verkeerd mee om gaat. Maar te doen en dan ga je de technische grenzen op zoeken. Want wat als je vraag in twee blokken valt, niet goed verstaan wordt of je vraagt iets wat Iris niet kan weten? Heeft Iris geheugen, weet zij de vorige vraag nog? Dat soort testen. Je komt werkelijk op een heel nieuw werkterrein terecht waar je nog nooit stappen op gezet hebt.
Verbeterpunten:
Het systeem weet niet of de frequentie bezet is. Dat kun je op verschillende manieren oplossen. Eén daarvan is het systeem gewoon mee laten luisteren en dat is feitelijk het meest foutloze. Hoort het niets behalve ruis dan mag het uitzenden. Erg zwakke stations worden toch nog waar genomen.
Een makkelijkere en misschien betere manier bleek al aanwezig te zijn op het bord zelf: Pin 6 van het CT-167 kabeltje waarmee dit hele avontuur begon. Squelch control. Deze pin geeft aan of er een draaggolf is welke door de squelch heen komt door deze pin gelijk te stellen aan massa/gnd/min als dit zo is.
Wordt vervolgd.